บ้าวันละนิด

บ้าวันละนิด ผมว่าความวิกลจริตมีกันทุกคน แต่ปัญหาคือเราอยู่ในสังคมที่ชอบดูดี สังคมที่ไม่มีเนื้อที่ให้กับ ความเป็นจริงหรือเนื้อแท้ของชีวิต สังคมที่สร้างบนวาทกรรมของโลกอุตสาหกรรม ของทุนนิยมที่ ต้องแข่งขัน ต้องเก็บอะไรๆที่ไม่ดีไว้ข้างใน และในที่สุดเรามีอะไรมากมาย เว้นไว้เพียงตัวจริงๆเราเอง และโรคต่างๆก็ความมา ที่สุดเรามีแต่หน้า แต่ใจว่างเปล่า เพราะเราหาตัวเองไม่เจอ ถ้าเราสามารถอยู่กับความบ้าวันละนิดของเรา เราอาจกลับเข้าสู่หนทางที่ใจเท่านั้นจะนำพาเราไปได้